Streszczenie

Przedstawiony materiał na temat szczepień przeciwodrowych zawiera polskie dane epidemiologiczne dotyczące odry, historię wprowadzania szczepień, medyczny i społeczny aspekt zbiorowej odporności oraz zasady pielęgnacji dziecka chorującego na odrę. Materiał został zebrany w celu umożliwienia zainteresowanym osobom podjęcia świadomej decyzji w kwestii szczepień przeciwko odrze. Czytanie portalu ułatwia Spis Treści.

Zacznijmy od tego, że szczepienia przeciwodrowe dają skuteczną ochronę przed zachorowaniem u ok. 95% szczepionych pierwszą dawką, i ok. 97% (lub więcej) szczepionych dwoma dawkami. Jednak pełen obraz dotyczący odry i szczepień przeciwodrowych składa się z wielu aspektów, które zostały streszczone poniżej.

Literatura medyczna przedstawiona na tym portalu dostarcza dowodów na następujące wnioski:

  • już w pierwszej połowie XX wieku infekcja wirusem odry stała się chorobą o malejącej z roku na rok umieralności a w okresie powojennym kwalifikowano tę chorobę jako „do przechorowania przez wszystkich”, co przeczy dzisiejszemu opisowi tej choroby jako „wielce niebezpieczna”,
  • liczba zgonów związanych z odrą (spowodowanych wtórnymi infekcjami np. zapaleniem płuc) malała z roku na rok bez udziału szczepień, z ilości ponad 400 zarejestrowanych zgonów rocznie w latach 50-tych do 70 zarejestrowanych zgonów rocznie w okresie wprowadzania szczepień,
  • najcięższe powikłania dotykały dzieci z grup wysokiego ryzyka, czyli dzieci niedożywionych, z niedoborami odporności lub niemowląt, co jest charakterystyczne dla każdej choroby zakaźnej,
  • z przeprowadzonych na przełomie lat 60. i 70. badań wynika, że w tamtym okresie częstotliwość poważnych powikłań (zapalenia  płuc, dławiec rzekomy, zapalenia zatok, zapalenia ucha środkowego i powikłań neurologicznych) wynosiła 89 przypadków na 1000 chorujących na odrę dzieci,
  • wprowadzenie szczepień przeciw odrze w Polsce w 1972 roku i wpisanie tego szczepienia do programu szczepień spotkało się z brakiem zrozumienia środowiska lekarskiego i niechęcią do szczepień wśród rodziców, dominowały opinie o braku celowości masowego zapobiegania tej chorobie wśród polskich dzieci,
  • rezygnacja ze szczepień miała miejsce w latach 70-tych a nawet 90-tych  (np. Kraków), a przesuwanie terminu szczepień na późniejszy wiek dziecka odnotowywano w Polsce już od roku 2000, a może nawet wcześniej,
  • indywidualne decyzje o szczepieniu dzieci wytworzyły zbiorową odporność jako „produkt uboczny”, przez co doszło do ograniczenia wirusa odry w środowisku z pozytywnymi ale i bardzo negatywnymi skutkami medycznymi i społecznymi, m.in. zanikaniem naturalnego mechanizmu dożywotniej odporności przeciwko odrze  jak i zanikaniem biernego uodparniania noworodków (matka -> dziecko),
  • obecnie podstawą do propagowania masowych i obowiązkowych szczepień jest przede wszystkim niedoskonałość samych szczepionek, ponieważ zniesiono prawie wszystkie przeciwwskazania do szczepień,
  • wysoka skuteczność witaminy A w zapobieganiu śmierci i komplikacjom wśród chorujących na odrę (i  inne choroby wirusowe) poznana została już w latach 30tych XX wieku, jednak praktyka suplementowania dzieci z ciężkim przebiegiem odry rozpoczęła się dopiero w latach 80-tych, a w niektórych najbiedniejszych krajach świata nadal nie jest stosowana,
  • na zakończenie … brak wiedzy o chorobach zakaźnych i niedbanie o zdrowie i  układ immunologiczny dziecka od momentu jego poczęcia to wielka nieodpowiedzialność niezależnie od decyzji dotyczących szczepień.

Zrozumienie wszystkich powyższych wniosków wymaga wnikliwego przestudiowania materiałów zgromadzonych na podstronach tego portalu. Zachęcam do lektury, weryfikacji, własnych przemyśleń i własnych wniosków.

Reklamy